In de klassieke opzet zit uw volledige structuur in een binair bestand. In project mode staat diezelfde structuur als een map met leesbare bestanden op schijf: methodes, formulieren en instellingen elk apart. Technisch een kleine verschuiving. In de praktijk verandert vooral hoe u samenwerkt.

Wat u eraan hebt

• Versiebeheer dat echt werkt. Met Git ziet u wie welke regel wanneer veranderd heeft. Bij een binair bestand kon u enkel volledige kopieren bewaren en hopen dat de datum in de bestandsnaam klopte.
• Verschillen bekijken. U kan twee versies naast elkaar leggen en precies zien wat er veranderd is — bij het nakijken van werk, of bij de vraag wanneer iets stuk is gegaan.
• Met meer dan een persoon werken. Twee ontwikkelaars kunnen aan verschillende delen werken en het resultaat samenvoegen.
• Automatiseren. Bouwen en testen kan door een script gebeuren in plaats van met de hand.

Wat er in het dagelijkse werk verandert

Minder dan u verwacht. U werkt nog altijd in dezelfde omgeving, met dezelfde editors. Het verschil zit in wat er op schijf gebeurt, en in wat daardoor mogelijk wordt.

Wat wel verandert is de discipline. Een map met bestanden vraagt afspraken: wie zet wat waar, wanneer wordt er samengevoegd, en wat hoort niet in versiebeheer thuis.

Waar u op moet letten

• De omzetting zelf is meestal het kleinste deel van het werk. Het inrichten van versiebeheer en de afspraken errond kosten meer tijd dan de conversie.
• Niet alles hoort in versiebeheer. Gegevens, logbestanden en lokale instellingen horen erbuiten.
• Werkt u vandaag alleen, dan is de winst kleiner. Maar de dag dat iemand anders in de code moet, is het verschil groot — en dat geldt ook voor uzelf over twee jaar.

Wil u de overstap naar project mode combineren met het opkuisen en documenteren van de code, dan valt dat onder code-assistentie.